canarese تصویر استقلال قرارداد استقلال

canarese: تصویر استقلال قرارداد استقلال منصوریان اخبار ورزشی و نتیجه های مسابقات

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری رقابت‌ها دیگر مسابقه نیست، حسادت است!

سامان احتشامي، نوازنده مشهور پيانو به‌واسطه خلاقيت‌ها و کارهاي متفاوتي که درزمينه موسيقي انجام داده، نام خود را بر سر زبان‌ها انداخته هست. آثار او مورد توجه طيف

رقابت‌ها دیگر مسابقه نیست، حسادت است!

رقابت ها دیگر مسابقه نیست، حسادت است!

عبارات مهم : پيانو

سامان احتشامي، نوازنده مشهور پيانو به واسطه خلاقيت ها و کارهاي متفاوتي که درزمينه موسيقي انجام داده، نام خود را بر سر زبان ها انداخته هست. آثار او مورد توجه طيف عظيمي از علاقه مندان به موسيقي قرار گرفته و البته از سوي ديگر، با انتقاد برخي از اهالي فن روبه رو شده است هست. مرحوم مصطفي کمال پورتراب که سال ها استاد سامان احتشامي بوده، يکي از منتقدان کارهاي او بود که در يکي از کنسرت هايش، نارضايتي خود را علني کرد. .

به گزارش وقایع اتفاقیه،اين نوازنده پيانو علاقه فراواني به ترکيب سازهاي ايراني و غربي در کارهاي خود دارد؛ از همنوازي پيانو با بربط گرفته تا مکالمه پيانو با قانون که به توليد کارهاي متفاوت و زيبايي منجر شده است هست. سامان احتشامي البته از وضعيت امروز موسيقي گله مند است و اعتقاد دارد در اين آشفته بازار، آهنگسازان کمتر ديده مي شوند و به همين علت مجبور مي شوند گاهي از سر نياز و نه خلق اثر هنري، پشت ساز بنشينند. گفت وگوي ما با اين نوازنده و آهنگساز را در ادامه مي خوانيد:

رقابت‌ها دیگر مسابقه نیست، حسادت است!

در باب پرکاربودن سامان احتشامي خيلي ها مي گويند که او فقط با محمدرضا شجريان ساز نزده هست. اين همکاري چگونه شکل مي گيرد و اولويت هاي شما چيست؟

مردم ما فکر مي کنند يک نوازنده، کاري را براي خواننده اي مي سازد و او مي خواند؛ البته در گذشته همين طور بود. در دهه ۲۰ که به تازگي راديو راه اندازي شده است بود، کارها به اين نحو شکل مي گرفت زيرا نياز بود راديو موسيقي پخش کند. در برنامه گل ها و برنامه هاي مخصوص موسيقي، بودجه هاي خوبي از طرف دولت براي موسيقي پرداخت مي شد و آهنگسازها مي توانستند با هزينه دولت به وسيله نوازندگاني که از دولت حقوق مي گرفتند، موسيقي بسازند.

درواقع حس مسابقه بين آهنگسازان به وجود مي آمد چون اگر مردم درخواست پخش دوباره آهنگي را داشتند به آن موزیک جايزه تعلق مي گرفت و همين مسئله باعث مي شد آهنگسازان بنام آن وقت مانند همايون خرم، علي تجويدي، انوشيروان روحاني، مهدي خالدي، جواد معروفي و کساني که موزیک هايشان ماندگار شده، آهنگسازي کنند.

سامان احتشامي، نوازنده مشهور پيانو به‌واسطه خلاقيت‌ها و کارهاي متفاوتي که درزمينه موسيقي انجام داده، نام خود را بر سر زبان‌ها انداخته هست. آثار او مورد توجه طيف

دستمزد خواننده ها و نوازنده ها را هم که دولت مي داد. به طور کلی اين طور بود که اول آهنگسازي، ملودي را مي ساخت و با آرامش روي آن فکر مي کرد و سپس اين ملودي را در اختيار ترانه سراهايي مانند بيژن ترقي، بهادر يگانه، کريم فکور و تورج نگهبان قرار مي داد. اين ترانه سراها هم روي آن ملودي، ترانه مي گفتند. بر اساس حال وهواي آن موسيقي، خوانندگاني بودند که کار را اجرا مي کردند و اثر ضبط مي شد. اگر اين اثر تبديل به صفحه مي شد، به دليل اينکه مردم دستگاه تبديل گرامافون نداشتند، اصل جنس را مي خريدند که اين کار براي شرکت هايي که موسيقي را توليد مي کردند، سوددهي داشت. بعد کم کم به دوره ما رسيد که بخشی از موسيقي رسما تعطيل شد. از سال ۶۸، ۶۹ که کم کم موسيقي به بار آمد، خوانندگاني هم براي عرض اندام به وجود آمدند و از آن بعد ديگر خواننده ها، کار را به آهنگساز سفارش دادند، به دليل اينکه خودشان را به مردم نشان بدهند چون ديگر فضايي براي آهنگسازها به منظور توليد اثر نبود زيرا به وجودآمدن اثر هنري به ويژه موسيقي، براي کوچک ترين آهنگي که بخواهيد ضبط کنيد، بين ۵۰ تا صد ميليون تومان هزينه مي برد. به همين دليل انگيزه ها کمتر شده است و موسيقي هايي که مي شنويم اصولا کامپيوتري بوده و دليلش هم هزينه نکردن عوامل موسيقي هست.

ترجيح خود شما چيست؟ روال کاري دهه ۲۰ را مي پسنديد يا تغييري که به زعم خودتان از سال هاي ۶۸، ۶۹ ايجاد شد؟

من ترجيح نمي دهم با خواننده اي کار کنم زيرا فشار روحي و رواني زيادي به من وارد مي شود که مدت زيادي با عزيزي کار کنم و بعد تصویر ايشان روي جلد بيايد و اسم من در داخل جلد نوشته شود. دلم مي خواهد آن قدري که خواننده ها در سطح فرهنگ ما مطرح مي شوند، آهنگسازها هم مطرح شوند يعني همان جايي که اسامي خواننده ها را مي نويسند، اسامي آهنگسازها و عوامل گروه را هم بايد بنويسند تا اين فرهنگ سازي در مملکت ما به وجود بيايد.

رقابت‌ها دیگر مسابقه نیست، حسادت است!

از مسابقه صحبت کرديد. امروز هم نوعي مسابقه وجود دارد که البته به نظر مي رسد در روحيه شما نمي گنجد. از مجمعي براي ادامه بحث وام مي گيريم که دور هم جمع شدند براي اينکه دوستي ايجاد شود… .

بله، «گروه ديدار».

ولی ظاهرا تبديل شد به گروه دشمني! رقابتي که شما از آن صحبت کرديد، به نظر مي رسد وجود ندارد… .

سامان احتشامي، نوازنده مشهور پيانو به‌واسطه خلاقيت‌ها و کارهاي متفاوتي که درزمينه موسيقي انجام داده، نام خود را بر سر زبان‌ها انداخته هست. آثار او مورد توجه طيف

رقابت نيست بلکه نامش حسادت هست. يکي از داستان هايي که من دارم، زماني است که مي خواهم به شاگردانم درس بدهم. اگر بخواهم در يک منزل به دو خواهر درس بدهم، به هر دو پيانو درس نمي دهم و مي گويم يکي از آنها ساز ديگري بزند زيرا اگر يکي از آنها بهتر از ديگري ساز بزند، ديگري رسما از موسيقي متنفر مي شود. اين مسئله در سطح بالاتر هم وجود دارد. شما نمي توانيد دو نوازنده سنتور را در کنار هم قرار بدهيد. اگر هم قرار داده شده، انرژي منفي وجود داشته و مسئله است که اينها در کنار هم قرار بگيرند. ما در کار هاي هنري مان، کار تيمي نداريم. دليلش هم پرسشها مختلفي ازجمله پرسشها مالي و تبليغاتي هست. به عنوان نمونه اگر هنرمندي از نظر مالي، وضع بهتري داشته باشد خيلي بهتر مي تواند براي خودش تبليغات کند تا هنرمندي که از او هنرمندتر هست. يکي از معضلاتي که به واسطه آن، بازیگران و صورت های معروف چشم ندارند همديگر را ببينند مسئله مالي هست. اگر من ۲۰۰ ميليون تومان داشته باشم، به راحتي مي توانم برج ميلاد را اجاره کنم و با تبليغات ۴۰، ۵۰ ميليوني مي توانم هزار و ۵۰۰ نفر آدم را به سالن بياورم و به همه هم بگويم چه کنسرت خوبي برگزار کردم. مردم نمي بينند اين همه آدم که به کنسرت آمدند از طرف خود آن فرد آمده اند. ممکن است يک نفر فقط صد بليت بفروشد ولي مي تواند کارمندان ارگان هاي دولتي را دعوت کند. همين حالا مي توانم ۲۰ بليت بگذارم و از شما بخواهم به کنسرت من بياييد. خيلي چيزها دست به دست هم مي دهد. متأسفانه بازیگران و صورت های معروف هم در منزل نشسته اند و نمي توانند کار کنند و کساني که هنري ندارند، مي شوند هنرمند روز زيرا ارگاني براي حمايت از بازیگران و صورت های معروف وجود ندارد. در قديم مي توانستيد کار کنيد و هزينه هاي کار شما را دولت مي داد. اگر کار زيبايي انجام مي داديد، شنيده مي شد. اگر توانمند بوديد، ديده مي شديد ولي حالا توانمندان ديده نمي شوند. مثل اين است که شما از من مصاحبه بگيريد ولي هيچ جا منتشر نشود. بعد اين چه صحبتي است که با هم انجام مي دهيم؟

درمورد رقابت، مثالي زديد و گفتيد که به دو نفر به صورت همزمان پيانو ياد نمي دهيد. دراين باره مي توان مثال نقضي آورد. پيانيستي است به نام مزدا انصاري که با سامان احتشامي خيلي رفيق هست. آیا آنها که يک ساز مي زنند، تيشه به ريشه همديگر نمي زنند؟

رقابت‌ها دیگر مسابقه نیست، حسادت است!

ما با هم رفيق هستيم ولي با همديگر کار نکرده ايم. ما هر دو شاگرد جواد معروفي بوديم و نوستالژي هايي داريم و رفاقت هاي خانوادگي بين ما در جريان است که به کارمان ارتباط ندارد. شايد اگر با هم کار مي کرديم چشم ديدن همديگر را نداشتيم! البته اگر قسمت بشود، کار مي کنيم. ما يک کنسرت با هم داديم ولي مزاحم هم نبوديم. اگر به اتفاق هم قرار بود کاري انجام دهيم شايد حالا با هم دوست نبوديم. رفاقت من و مزدا، کاري نيست بلکه قلبي هست. من، مزدا را يک پيانيست نمي بينم بلکه او دوست من هست. اگر در خيابان شريعتي، کارم گير کند حتما در منزل مزدا انصاري را مي زنم. او را مثل برادرم دوست دارم.

تا به حال شده است کاري از او گوش دهيد و بگوييد چه کار خوبي؟

بله، کارهاي خيلي زيبايي دارد. خيلي از کارهايش را هم وقتي گوش دادم، دوست نداشتم.

شما تکنوازي هايي هم با سازهاي متفاوت داشته ايد… .

من با همه سازهاي ايراني تک نوازي داشتم.

با توجه به اينکه درمورد خواننده ها صحبت کرديم، ترجيح شما اين است که کنار نوازنده باشيد يا خواننده؟

بستگي به درآمدي دارد که در آن موقع مي توانم به دست بياورم. ممکن است کارهاي خودم را تعطيل کرده و با خواننده کار کنم.

اينجا يک تناقض ايجاد مي شود؛ روي جلدبودن يا نبودني که به آن اشاره کرديد… .

کار هنري دو بخش دارد؛ يا بايد اعتبار خوب داشته باشد يا پول خوب. اتفاقا تناقض نيست. يک زماني براي اينکه اجاره منزل بدهم، کار انجام مي دهم و يک زماني براي دلم کار مي کنم. دليل اينکه صادقانه حرف مي زنم، اين است که هزينه هاي زندگي خيلي زياد است و رسما ۹۰ درصد کارهايي که انجام مي دهم براي اين است که هزينه هاي زندگي را دربياورم. «تئاتر ترانه هاي قديمي» را براي دلم انجام مي دهم و برايش خاک مي خورم ولي به دليل اينکه امرارمعاش زندگي داشته باشم و پولي را به صاحبخانه پرداخت کنم، پيانو تدريس مي کنم و از آن خيلي هم لذت نمي برم.

از تدريس، زماني لذت مي برم که روزي به چند شاگردي که کاملا فهيم اين کار باشند، تدريس کنم، نه روزي ۱۲ ساعت. من روزي ۱۲ ساعت پيانو درس مي دهم و تمام کارهاي هنري که بعد از اين ۱۲ ساعت انجام مي دهم، در اوج خستگي هست. زندگي من از راه تدريس مي گذرد؛ البته کارهاي هنري را ترک نمي کنم زيرا اگر ماهي يک دفعه کار نکنم، احساس پيري مي کنم و حالم بد مي شود.

کمي به نگاه شخصي شما به موسيقي بپردازيم؛ در راستاي اهدافي که داشتيد و داريد چه قدم هايي برداشته ايد؟

من به همراه دوست نازنيم، آقاي مجيد ناظم پور، وظيفه خودمان مي دانيم که سازهاي ايراني مثل قيچک که کمتر ديده شده است اند را در اختيار مردم بگذاريم تا مردم، ساز ايراني را در کنار پيانو ببينند. ايشان به نظر من تنها کسي است که براي ساز بربط زحمت کشيده؛ سازي که مخصوص ماست و از ايران برآمده هست. هر چند عرب ها مثل ساز قانون مي گويند که بربط هم براي آنهاست، درحالي که قانون و عود سازهاي ما هستند. يک ساز کاملا ايراني را در کنار يک ساز جهاني قرار داديم تا نشان دهيم اين ساز هيچ چيزي کمتر از خيلي از سازهاي دنيا مثل گيتار ندارد و خيلي از فن ها و تکنيک ها را مي شود با اين ساز اجرا کرد. گيتار شبيه عود است و حتي گيتاري که اسپانيايي ها مي زنند از عود و بربط ما ريشه گرفته است.

تلويزيون ما که سازها را نشان نمي دهد حداقل ما اين کار را انجام دهيم. من از بچگي دنبال اين کار بودم. به عنوان نمونه در «باغ به باغ» پيانو را با تمبک کار کرديم و همان موقع به خاطر اين کار مورد مؤاخذه قرار گرفتم که پيانو کامل است و نيازي نيست در کنار آن ساز ديگري گذاشت. وقتي يک درامر و نوازنده بينگو بانگو در اروپا و آمريکا با پيانو همراهي مي کند، آیا ما با ساز سنتي خودمان پيانو را همراهي نکنيم؟ اولين بار در مملکت ما آقاي حسين تهراني با آقاي معروفي اين کار را انجام دادند. آقاي روحاني هم با تمبک اين کار را کرده بودند. اردشير روحاني همچنين رويه اي را پيش گرفت و من اين راه را ادامه دادم. فکر مي کنم بيشتر همنوازي پيانو با تمبک من ديده شده است زيرا در خيلي از اين کارهايي که ضبط کردم، پيانو و ني را کنار هم قرار دادم و حتي آثاري براي پيانو – قانون و پيانو – سنتور ضبط کردم. دلم مي خواهد سازهاي ايراني را در کنار پيانو قرار بدهم و کنسرتش را هم برگزار کردم تا مردم، سازهاي ايراني را کنار ساز جهاني پيانو ببينند. فکر مي کنم وظيفه من است که اين کار را انجام دهم و کسي بهتر از مجيد ناظم پور نيافتم.

شما تجربه همکاري با تئاتر را هم داشته ايد؛ چه شد که به اين وادي هم کشيده شديد؟

بهترين شعرهای سعدي را زن ژاله صادقيان دکلمه کردند و من براي دکلمه ها موسيقي ساختم. دليل ماندگاري اين اثر، اين است که به شکل خصوصي و در طول وقت ضبط شده است هست. من حتي اثري به نام «ملوديکافه» دارم. ۶، هفت سال پيش در يک سازفروشي، ملوديکا ديدم و در آن دميدم و به روي صحنه بردم و باعث ديده شدن دوباره اين ساز شدم. اگر شما در فضاي مجازي جست و جو کنيد، هر کسي پيانو مي زند، روي آن يک ملوديکا هم گذاشته هست. خوشحالم که باعث ديده شدن دوباره آن شدم.

خيلي از ما با ملوديکا خاطره هم داريم… .

بله، در کودکي ملوديکا، اسباب بازي ما بوده هست. اثر ديگري هم با کمک يکي از هنرجويانم به نام سينا سليم زاده به نام «ملوديکا» ساختم که سي دي آن خيلي فروش خوبي داشت و ديده شد و از آواي باربد هم به دليل انتشار اين اثر سپاسگزاري مي کنم. وقتي ملوديکا را اجرا کردم، کسي که طراحي روي جلد کار را انجام مي داد، مي گفت به خاطر فروش بيشتر ملوديکا، نامش را بگذاريد «ملوديکافه». گفتم نه، بگذاريد ملوديکا و من يک «ملوديکافه» مي زنم. نامش شد «ملوديکافه» چون واقعا براي نشستن در کافه خوب بود. موزیک هاي نوستالژيک فيلم هايي که مردم با آنها خاطره دارند مثل موزیک هاي ويگن يا «خواب هاي طلايي» جواد معروفي را برداشتيم با پيانو و سازهاي کوبه اي اجرا کرديم.

شما گفتيد سپاسگزار استادان خود در دانشگاه هستيد. با توجه به توصيفاتي که داشتيد، اين سپاسگزاري از کجا نشأت مي گيرد؟

سپاسگزار اين مسئله هستم که به من ياد دادند چگونه در موسيقي واکنش‌ها کنم و بتوانم کارم را انجام دهم.

بعد فقط درس اخلاق گرفتيد؟

درس اخلاق نگرفتم بلکه از رفتارهاي آنها برداشت کردم.

حکايت لقمان و بي ادبان است؟!

بله دقيقا! دانشگاه، محيط خوبي است فقط براي ايجاد ارتباط بين هنرمندان. ما هنرمنداني داريم که ليسانس و فوق ليسانس موسيقي هستند و به واسطه مدرک، مجوز آموزشگاه موسيقي گرفته اند و خودشان هم کار نمي کنند. خيلي از دانشجويان موسيقي را زير بال و پر خود گرفته اند و دانشجوها هم به عنوان نمونه آنجا کار هنري مي کنند ولي درواقع پول درمي آورند و آن مدرک، عامل کسب درآمد هست. مثل اين است که شما مجوز آژانس بگيريد، راننده ها کار کنند و شما پول دربياوريد. مدرک تحصيلي دانشگاه موسيقي براي من فقط ارزش خاطرات را دارد. يکسري از بازیگران و صورت های معروف و عزيزان را شناختم که از بودن کنار هم لذت مي بريم و ياد خاطرات دانشگاه را زنده مي کنيم وگرنه چيز ديگري براي من نداشته هست. هر کسي هم که مي خواهد در دانشگاه موسيقي شرکت کند و سراغ من مي آيد، مي گويم وقتي مي تواني سربازي ات را درست کني، ديگر به دانشگاه نرو.

ولي دراين شرايط ارتباط هايي که شما در دانشگاه پيدا کرديد را نمي تواند ايجاد کند… .

حالا بر اساس جيبتان هر ارتباطي را مي توانيد ايجاد کنيد!

شايد کسي چون جيبش خالي هست، مي خواهد در دانشگاه، کار را رفاقتي شروع کند…

خير. حالا کسي رفاقتي کار نمي کند. ۲۰ سال پيش رفاقتي براي همديگر کار مي کرديم ولی حالا فکر نمي کنم دو نفر چنين کاري را انجام دهند، مگر اينکه نيازي نداشته باشند و براي دلشان اين کار را کنند.

واژه های کلیدی: پيانو | موسيقي | خواننده | دانشگاه | نوازنده | خواننده | دانشگاه | نوازنده


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs